In 1998 adopteerde Angela Vanweersch samen met haar toenmalige partner Bert (+) het graf van Andrew Scalf. Deze Amerikaanse soldaat ligt begraven op het Amerikaans kerkhof in Margraten.
Andrew J. Scalf was de enige zoon in het gezin Scalf. Zijn enige zusje overleed enkele jaren voor de oorlog. Andrew, door zijn vrienden Andy genoemd, diende bij de luchtdoelartillerie bij vliegvelden in Engeland. Toen generaal Patton in 1944 vrijwilligers nodig had voor de infanterie gaf Andrew zich zonder te twijfelen op om deel te nemen aan de gevechten op het vasteland van Europa. Via Normandië (juli 1944) kwam hij uiteindelijk ook in Limburg terecht. Hij moet in de omgeving van Banholt/Noorbeek/Reijmerstok gelegerd zijn geweest. Via Schinveld is hij in Duitsland terecht gekomen. Het is niet onwaarschijnlijk dat deze jonge soldaat ook in Nijswiller is geweest. De op 7 april 1921 geboren Andrew sneuvelt door een mortiergranaat in het Duitse Gerderath op 27 februari 1945. Hij was 26 jaar.
Op de linkse foto staat zijn dochter, rechts is Andrew zelf.
Zie ook: www.455thaaa.com en (onvolledig) http://in-crete.110mb.com/tomfeise/455th/andrew.htm.

Mijn bijzonder ervaring; Angela vertelt:
De 2e wereldoorlog kennen velen van onze generatie alleen van verhalen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt. In ons gezin werd er veel over gepraat. Mijn vader maakte 2 oorlogen mee en moeder 1. De oorlog liet verdrietige sporen achter, omdat drie broers van moeders kant niet meer thuis kwamen: de jongste van net 18 jaar.
25 jaar na de oolrog kwam bij ons het bericht dat een broer gevonden was. Via het Belgische Rode Kruis mocht moeders familie zijn persoonlijke bezittingen ontvangen: foto's, telegrammen en het beursje met de rozenkrans. Dit werd 10 km van Boedepest gevonden op een veldweg.

Deze ervaring bracht me op het idee om in Margraten een militair graf te adopteren en ook een bloemetje te leggen bij de muur van de vermiste soldaten. Via een vriend die ook een graf heeft geadopteerd, kwam ik af snel in contact met Brenda, de dochter van militair Andrew. Ook kwam ik in contact met de dochter van een vermiste militair. In 1999 kwam Brenda naar Margraten. Zij kon voor het eerst bloemen leggen op het graf van haar vader.
Na dit contact ontstond er een bijzondere vriendschap. Brenda vindt er troost in en rust bij de gedachte, dat er ook bij bijzondere dagen zoals Kerstmis, Pasen, verjaardag, Vaderdag, de dag van het overlijden en de dodenherdenking een bloemetje wordt gelegd op het graf van Andrew, haar vader.
Brenda is twee, als haar vader thuis weg gaat en 4 jaar als het bericht komt dat hij gesneuveld is. Wanneer ze naar haar vader vraagt, geeft haar moeder geen antwoord en begint zij een ander gesprek Brenda gaat op zoek. “In de voetsporen van mijn vader,” noemt zij haar zoekactie. Via een Engelse paragnoste weet ze dat haar vader Andrew in Gerderath (Dld) bij Roermond gesneuveld is aan een bosrand. In februari 2005 wordt op zijn sterfdag een H. Mis opgedragen. We brachten een bloemetje naar de praats waar hij sneuvelde. In mei 2005 komt Brenda samen met haar man Sam naar Nederland om voor het eerst de “Memorial Day” op het Amerikaanse Kerkhof van Margraten mee te maken. Na 60 jaar heeft ze haar vader begraven en afscheid genomen. Wanneer Brenda en naar man een week in Limburg verblijven, bezoeken we samen veel van de voor haar bijzondere plekken. Het bos waar haar vader sneuvelde, de eerste adoptie-tante (waarvan ze als kind een paar houten klompjes kreeg).
Na het overlijden van haar moeder in 2003 vond ze brieven uit Nederland die haar vader altijd stuurde. In Maastricht bezochten we een grot die normaal niet toegankelijk is voor publiek. Omdat in deze grot met Kerstmis 1945 Amerikaanse soldaten de kerstnacht doorbrachten, mochten we met een andere Amerikaans gezelschap mee naar binnen. De Amerikaanse soldaten hadden met houtskool hun namen op de muur geschreven. Alle Amerikaanse bezoekers zochten uiteraard naar namen van bekenden op muur. Brenda sloeg een kreet van vreugde en liet haar tranen de vrije loop, toen ze de naam van haar vader had gevonden. Zeer voldaan konden Brenda en Sam naar huis terug. Ook wil ze een boek gaan schrijven met de titel “In de voetsporen van mijn vader,"

Bij het afscheid kreeg ik een knuffel en ze zei: "Ik weet dat jij voor mijn yader zorgt" Als dank stuurt ze elk jaar een kerstpakket op. Een speciaal kadootje is een parelketting en armband die van haar moeder waren geweest. Ik hoop dat ik nog lang voor Andrews graf mag blijven zorgen en Brenda en haar familie op deze wijle een beetje troost en ondersteuning mag geven.
 

bron: www.heemkundeverenigingnijswiller.nl
 

Terug naar Wetenswaardigeheden	naar  Angela Vanweersch	Ga naar haar vader Jos