Artikel uit de jubileum uitgave
van De Unie, vakbond voor industrie en dienstverlening:
Medium Jubileumuitgave 1997
blz 24 - 25
Een
legendarisch duo
De eerste vier en een half jaar in het bestaan van
de Unie BLHP opereerde aan de top een duo dat zijn weerga later nooit meer
heeft gekend: voorzitter Toon Hubben en zijn persoonlijke assistent Hans
van Wersch. Hubben had bij zijn aanstelling bedongen dat Van Wersch, die
niet tot het gesalarieerde bestuurdersgilde behoorde, zijn rechterhand
zou worden. Zo werd Van Wersch de enige staffunctionaris die de Unie BLHP
die eerste tijd had, en ‘de duurst betaalde chauffeur' van de bond, zoals
Van Wersch het zelf omschrijft.
In een snelle BMW 2500 reed hij de voorzitter
kriskras door het land, met als voornaamste route Heerlen-Utrecht en vice
versa. In de auto bestudeerde Hubben vaak de toespraken die zijn assistent
voor hem had geschreven. 'Het concept hadden we meestal tevoren samen doorgenomen,
ik werkte dat vervolgens uit', herinnert Van Wersch zich. 'Slechts een
hoogst enkele keer schreef ik een speech zonder hem vooraf te raadplegen,
gewoon omdat de man in tijdnood zat. Want hij had in die jaren eigenlijk
een dubbele taak: behalve als Unievoorzitter was hij ook actief in tal
van instanties die de herstructurering van Limburg na de mijnsluitingen
op poten zetten. Hij was werkelijk 24 uur per dag in touw.'
Lik op stuk
Van Wersch was niettemin in veel opzichten de auctor
intellectualis van Hubben, die hem die rol graag gunde. De twee kenden
elkaar van haver tot gort, inclusief elkaars zwakheden. Van Hubben was
bekend dat hij graag een borreltje dronk, liefst meer dan een, en soms
wist hij dan niet meer wat hij precies tegen deze of gene had gezegd. Van
Wersch was er altijd om hem bij te praten.
Pijnlijker was dat Hubben, wanneer hij stevig
had ingenomen, mensen enorm kon schofferen. Eenmaal deed hij dat ook tegenover
Van Wersch, die hem meteen lik op stuk gaf. 'Dat durfden maar heel weinig
mensen, maar ik kende hem goed genoeg om te weten dat hij het niet gemeend
had. Hij heeft het ook nooit meer herhaald. Maar ik heb wel meegemaakt
dat hij een van de Unie-bestuurders na afloop van een vergadering in de
wandelgangen enige pittige waarheden had toegevoegd. Die man eiste later
op hoge poten excuus van Hubben. Uitermate verbaasd vroeg Hubben aan mij
waarover die bestuurder zo kwaad was geworden; hij zelf was het al vergeten.
0p mijn aandringen heeft hij voor de lieve vrede toch maar zijn verontschuldigingen
aangeboden.'
Altijd het midden
Van Wersch heeft Hubben altijd op handen gedragen.
'Hij was voor de duvel niet bang en dat had de Unie BLHP in de beginjaren
hard nodig. Hubben was de enige die bijvoorbeeld tegen Arie Groenevelt
op kon. We kregen in die tijd werkelijk zoveel vuil van met name de industriebond
van het NVV over ons heen gestort, daar lustten de honden geen brood van.
Groenevelt was een typische aanhanger van het principe: Willst du nicht
mein Bruder sein, dann schlag' ich dich den Schädel ein. Hubben was
wars van dat soort praktijken. Aan zijn optreden zou je het af en toe niet
gezegd hebben, maar hij was absoluut de verpersoonlijking van het harmoniemodel.
Wij zochten in elk conflict altijd het midden.' Doorkneed in de Limburgse
tradities schroomden Hubben en Van Wersch nooit om eventuele tegenstellingen
te trachten weg te nemen door informeel overleg. Van Wersch herinnert zich
nog een mooie lange avond thuis bij werkgeversvoorman Bakkenist. 'Daar
hadden wij geen enkele moeite mee. Persoonlijke informele contacten leveren
vaak nieuwe inzichten op en er ontstond vaak meer begrip voor elkaars standpunten.
In Limburg liep Hubben ook zo binnen bij de bazen van ondernemingen. Ze
kenden elkaar, tutoyeerden elkaar, en hadden waardering voor elkaar. In
die sfeer is Hubben groot geworden, en in die sfeer heeft hij de Unie BLHP
geleid.'
Laatste geste
Voor Hans van Wersch waren het onvergetelijke, maar
zware jaren. Vandaar dat hij tegelijk met Hubben, toen die burgemeester
werd van Maasbree, afscheid nam van de Unie BLHP. 'Ik maakte weken van
tachtig uur, ik vond het welletjes. Leo Serto, de nieuwe voorzitter, heeft
in een lang gesprek nog geprobeerd om mijn vertrek uit te stellen, maar
mijn besluit stond vast.' Als een laatste geste schreef Van Wersch nog
de eerste speech voor de nieuwe voorzitter. Toen trok hij zich voorgoed
terug in het Limburgse. Soms schreef hij nog mooie herdenkingsverhalen
over de KVM en andere Limburgse vakbondsonderwerpen. Zijn interesse in
De Unie is tot op de dag van vandaag springlevend gebleven.
Een
legendarisch duo
