Parkstad heeft goed slijters. Tenminste, als je kijkt naar de lijst genomineerden voor het predikaat Beste Slijter van Limburg. Vier van de zes kwamen uit Heerlen (2) en Voerendaal(2) Maar ééntje kon er de beste zijn: Max van Wersch in Heerlen, Hij dingt in juni mee naar de landelijke titel.

Zelfverzekerd, vlotte babbel en ongetwijfeld een lopende wijnencyclopedie als je hem zo hoort praten. Max van Wersch van de gelijknamige wijnhandel/slijterij is trost op zijn vak. Dat hij uitgeroepen is tot de beste slijter van Limburg, mag dan ook gezegd worden. Een grote witte vlag van de vakvereniging Slijters Unie siert zijn pui.
Bij binnenkomst valt meteen de verlichting op. Tot achter in de winkel verlichten de spotjes de stofvrije flessen alcohol, extra benadrukt door de smalle verticale spiegels aan de wand. Vooraan wijnen uit Chili voor een paar euro. En in een vitrine de trost van de slijter: een Chateau Pétrus uit 1986 voor duizend euro, een cognac (Bagnolet, deels bestaand uit cognac uit 1890) voor 550 euro.
“Wijn is een snobistisch artikel. Er zijn altijd mensen die erop kicken om zo’n fles in de kelder te hebben liggen, Het is een cult.”zegt Van Wersch terwijl hij er een handboek op naslaat om de precieze naam van een wijn te achterhalen.

In de winkel staat een kleine bibliotheek aan boeken over allerlei alcoholische dranken. Van Wersch kijkt er nauwelijks in, zegt hij, maar zijn collega, Jacqueline Geraerts vindt dat er “altijd nog wat te leren”valt.
Volgens het jury rapport van de Slijters Unie is Van Wersch in de prijzen gevallen om zijn waar te verkopen, zijn vakkennis, de moderne inrichting van de winkel en de presentatie van de drank. Van Wersch: “We hebben veel vaste klanten. Op een gegeven moment ken je die mensen. Ook ons assortiment met bijvoorbeeld 160 whiskey’s (of whisky’s, zoals de Schotten het schrijven) is groot en we bezorgen bij klanten. Dat doet ook niet iedere slijter.”

Het vak is Van Wersch eigenlijk met de paplepel ingegoten. Zijn opa had al een Heineken groothandel verderop in de straat. Zijn vader begin in 1961 de huidige slijterij. “Mijn ouders hebben echt geen alcoholisten van ons gemaakt. En mijn kinderen krijgen thuis ook gewoon frisdrank.” Hij geeft wel toe geregeld van zijn eigen waar te proeven. Eindelijk alles dat nieuw binnenkomt. Na sluitingstijd dat wel.“Ik ben nu een dagelijkse wijndrinker."
Geraerts heeft een paar van haar favoriete wijnen in de kelder van de winkel liggen. “Hier liggen ze goed en blijven ze ook liggen. Thuis is zo’n fles zo opengetrokken.”Voor haar zilveren bruiloft heeft ze een fles klaarliggen die ook 25 jaar oud is.

Adres: Kloosterkoolhof 64 in Heerlen
 

Uit: Limburgs Dagblad maart 2004
Evelyn de Waal

Terug naar Artikelen index	Naar de tweede drankenhandel	Naar Max Marathonloper