Marcel van Wersch, 51 jaar, ooit advocaat, tegenwoordig violist bij onder meer de Mosam Skiffle Train. ontmoeting: terras Vrijthof.

Na vijftien jaar advocatuur had ik er genoeg van. Ik was blij dat ik ervan verlost was. Waarvan? Van heel veel. Van de stress en het gedraai. Het zakelijke, de werkdruk, de harde mentaliteit. Het was me ook allemaal te vechterig. En ik ben geen vechtersbaas. Ik kreeg ook de indruk dat bepaalde collega's een procedure lieten aanslepen. Soms jarenlang. Dat is kassa, kan ik je vertellen. Maar daar paste ik voor. Ik wilde vaak dingen onderling regelen. Met beide partijen tot overeenstemming komen. Geringe kosten voor alle partijen, begrijp je? Een advocaat heeft een inspanningsverplichting. Geen prestatieverplichting. In 1993 ben ik ermee gestopt en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Ik praat liever niet meer over die periode. Die is afgesloten. De laatste jaren vind ik mijn plezier terug in de muziek. Mijn ouders vonden dat hun vijf kinderen allemaal een instrument hoorden te bespelen. Ik koos voor viool. Een pracht instrument, maar in veruit de meeste gevallen een instrument voor klassieke muziek. Ik had nog nooit country gespeeld. En in het café bij Jan van Cep in Amstenrade werd me gevraagd of ik interesse had om mee te spelen met de Skiffle Train. Ze zochten een violist. Ik vond het een uitdaging, terwijl ik niet eens van die muziek hield. Maar dat veranderde na de eerste proef met de bandleden. Het klikte meteen. Ook de muziek beviel me prima. Het is cajun, oldtime, bluegrass en folk. En meteen kwam dat gevoel voor de muziek van de eind jaren vijftig, zestig weer terug. De Beatles, Stones. De laatste cd van de Skiffle Train heet Scheissegal'. Merkwaardige titel? Ach. Het verhaal erachter maakt veel duidelijk. Een Duitser wil drugs kopen. Op de vraag: wat moet het zijn, antwoordt de man: das ist mir scheiss-egal. Als het maar smaakt. Dan poept de verkoper in een doos en zegt: Dit is het beste. En onversneden'. Nee, ik heb het uitstekend naar mijn zin. Zittend op het terras met mijn ex-vrouw, tegenwoordig mijn vriendin Marjo, denk ik: Van Wersch, het leven is zo gek nog niet. Drink je iets mee?"

De Limburger
dinsdag 19 oktober 1999

(ps. Marcel overleed  op 7 juli 2001)