 |
|
|
Met dank aan Clara en Bertha
Hij maakte 'koelenders' en een wandelgids met koezekere routes. Nu zijn
er 'koelinaire' tochten. De liefde van Jan van Wersch voor koeien kent
geen grenzen.
door Merel Visscher
Ach, dit is wel een foemelaer. Zo maak je ze niet vaak mee." Jan van
Wersch (65) laat zich welwillend likken door een koe in de weide in zijn
woonplaats Etenaken, haar soortgenoten staan er nieuwsgierig maar argwanend
in een kringetje omheen. Een koe moet je voorzichtig benaderen, weet hij.
Vooral niet te hard op zo'n dier afrennen. "99 Procent van de mensen weet
eigenlijk niet hoe je met een koe moet omgaan", zegt hij. Zijn aanbidster
heeft intussen de aandacht verlegd naar het jasje van de verslaggever,
dat gretig wordt afgesabbeld.
Van Wersch is de laatste jaren zowaar uitgegroeid tor een plaatselijke
autoriteit op het gebied van koeien. Hij geeft lezingen en begeleidt 'koelinaire'
wandeltochten. Je kunt zeggen dat hij de liefde voor de koe van thuis uit
heeft meegekregen, maar zo simpel is het niet. "Ik ben boerenzoon, mijn
vader had een boerenbedrijf in Bommerig. Ik had daar niet zo veel mee.
Ik wilde studeren."
Dat gebeurde ook en Van Wersch schopte het tot hoofdarts in het Atriumziekenhuis,
waar hij nu nog directeur van de trombosedienst is. Hij wandelde wel vaak,
maar bij koeien stond hij nooit lang stil. Dat veranderde in 2007 toen
hij als lid van de Lions Club Heerlen ging nadenken over fondsenwerving.
Op dat moment kwam bij hem het idee van een 'koelender', een kalender met
koeienfoto’s. Aanvankelijk werd hij hard uitgelachen, maar de eerste vier
maanden had de club al meer dan tienduizend exemplaren verkocht voor het
goede doel. Van Wersch had zoveel foto's van koeien rassen geschoten dat
er nog een kalender volgde en eerder dit jaar bracht hij op verzoek nog
het gidsje 'Oei een Koei' uit, met koe-zekere wandelingen en beschrijvingen
van rassen.
Bij zijn Lions Club geloven ze het nu wel. "Hou maar op met die koeien,
zeggen ze. Dat gaat niet. Ik heb mijn hart verpand aan de dieren. Ze zijn
trouw, vlijtig en werkzaam. Ja, ik praat ook met ze. Mijn pa deed dat ook.
Met geduld en praten maak je contact. Sommige boeren slaan een koe alleen
even op de bil maar zo leg je geen contact."
Van Wersch en zijn vrouw zijn net terug van koe-vakantie in Friesland, waar hij hard heeft gezocht naar een zwartbonte Fries. De zoektocht duurde een week, maar hij heeft haar gevonden. Hij maakt ook altijd even een praatje met de boer. Zijn echtgenote wacht in die tijd met een haakwerkje in de auto. De afgelopen vakantie heeft ze zo een hele olifant gehaakt. Dat is niet erg, zegt ze zelf. Ieder z'n hobby. Koeien openen deuren, heeft Van Wersch ontdekt. Wie houdt niet van koeien? Inmiddels heeft hij zelf drie koetjes van het Ierse Dexter- ras. De koeien staan in Epen en hij wil ze inzetten voor een verwenzorgproject voor ouderen. Alles wat zijn activiteiten met de koeien opbrengt, is voor het goede doel. Zijn liefde voor de koe gaat ver. Maar nog niet zo ver dat zijn 'koelinaire' wandelingen Strikt vegetarisch zijn. "Aan het eind moet je toch een stukje proeven." www.oeieenkoei.nl
Bron: Limburgs Dagblad 25 augustus 2010, Merel Visscher
tekst, Rob Oostwegel: foto.
|
|
|
|