Groot feest in Geulhem wordt gevierd op vrijdag 20 oktober. Feest omdat er in het kleine dorpje aan de Geul een gouden bruidspaar woont. En niet zo maar het eerste het beste, maar een gouden paar, dat al die vijftig jaren van hun huwelijk in Geulhem, in hetzelfde huis aan de Geulhemerweg, lief en leed met elkaar heeft gedeeld. De mensen in Geulhem weten natuurlijk al lang wie ik bedoel, want zij hebben zich al weken lang op dit feest verheugd. Het zijn Hubert van Weers en zijn in Geulhem geboren echtgenote Hubertina van Weers-Bergsteyn, die elkaar een halve eeuw geleden in de kerk van Berg en Terblijt, en dat was nog in de  oude kerk, het jawoord gaven.

Feest in Geulhem, maar ook feest voor de hele gemeenschap Berg en Terblijt. Want bij velen in deze gemeente is de herinnering aan Hubert van Weers nog niet uitgevist. De heer van Weers heeft dan ook een leven vol aktiviteiten en vooral vol van inzet voor de gemeenschap Berg en Terblijt achter de rug. “Ik heb nooit langs de lijn gestaan. Ik heb me altijd ingezet, of dat nu voor de gemeente of voor de sport was”, zegt de heer Van Weers met enige trots over zichzelf.
Het is voor uw Reporter erg moeilijk uit te maken welk facet uit het lange, werkzame leven van de bruidegom het eerste aan de orde gesteld moet worden. Is het zijn werk als plaatsvervangend burgemeester en als wethouder in de moeilijke jaren na de oorlog? Of moet ik eerst praten over de 43 jaren, die hij bij garagebedrijf de Valk in Valkenburg heeft gewerkt? Of hebben zijn taken op sportgebied vrijwillig en onbezoldigd, achteraf gezien meer te betekenen gehad? Ik weet het niet.

Hubert van Weers mag zich erop beroemen dat bij een korte periode burgemeester van Berg en Terblijt is geweest. Dat was in 1945, direkt na de perikelen van de tweede wereldoorlog. In afwachting van de benoeming van de heer P. Muyters tot burgemeester van Berg en Terblijt was de heer van Weers 10 maanden lang waarnemend burgemeester. „Een moeilijke tijd, dat begrijp je wel,” zegt hij er zoveel jaren later nog van. „Maar met de hulp van de heer Muyters, die toen gemeente-sekretaris was, hebben we het toch geklaard. Alles was in die tijd op de bon, tot vensterglas toe. Ik herinner me nog dat we bomen hebben laten kappen om er in Brabant klompen van te laten maken. De inwoners van Berg konden die dan voor een gulden zestig per paar bij het gemeentehuis komen afhalen. Schoenen waren er helemaal niet. Kolen ook niet. Wel kregen we een toewijzing „sjlam" kolenslik, en daar waren we maar wat blij mee".

Dat de plaatsvervangend burgemeester het in die periode goed heeft gedaan werd bij de eerste echte gemeenteraadsverkiezingen van na de oorlog bewezen. De heer van Weers behaalde toen meer dan 50% van alle stemmen persoonlijk op zijn naam. Tot 1953 bleef hij aktief in de gemeentepolitiek.
Samen met de heer Wiel Stoffels en burgemeester Muyters vormde hij het dagelijks bestuur van de gemeente.
“Er was in die tijd veel te doen en we hebben ook veel gedaan. Tegenwoordig wordt meer gepraat dan gedaan,” zegt hij met kennis van zaken.
De reden, dat hij ophield met zijn aktiviteiten in de gemeentepolitiek was, dat hij het niet meer kon kombineren met zijn drukke werkzaamheden bij garagebedrijf de Valk. Tot m'n zeventigste jaar heb ik daar gewerkt, 43 jaar lang. In januari 1926 begon ik er als hulp in de garage en in de zomer reed ik dan bussen. Tenminste wat ze toen bussen noemden. In 1928 begon de Valk een lijndienst en een jaar later werd ik daarvan kontroleur. Via hoofdkontroleur ben ik opgeklommen tot Chef-vervoer, en die funktie heb ik ruim 25 jaar gehad. De heer F. Habets, eigenaar van de Valk, heeft vaak tegen me gezegd: “Wij tweeën hebben het bedrijf opgebouwd. Dat heb ik altijd als een hele eer beschouwd.”

Als chef Vervoer was de heer van Weers verantwoordelijk voor de planning en uitvoering van alle busdiensten. Niet alleen de lijndienst, maar ook het mijnwerkersvervoer, zo'n 1700 man per dag, en het arbeidsvervoer naar fabrieken in Heerlen en Maastricht. “In de goede tijd hadden we zo'n 50 wagens dagelijks op de weg inklusief toeringcars. Dat was een hele organizatie. Ik heb van de chauffeurs altijd uiterste stiptheid gevist. Je kunt mensen niet laten wachten Wanneer ze dat wisten was het goed, Halve nachten heb ik gepuzzeld om de diensten kloppend in elkaar te draaien. Vooral door de ingewikkelde Rijtijdenwet was dat geen gemakkelijke taak", zegt de heer van Weers, er nu op terugkijkend.

Naast zijn drukke werkzaamheden vond hij ook nog de tijd om voorzitter te zijn van de voetbalklub Berg in de jaren 1947 tot 1960, ook nog om de handbalklub Be Quick op te richten in 1953. Dat laatste gebeurde in feite tijdens het 25-jarig bestaan van de voetbalklub, toen pastoor Halmans opmerkte, dat er ook iets op sportgebied voor de meisjes van Berg moest komen. Naast oprichter van Be Quick was de heer van Weers toen ook aktief in bet bondsbestuur. Hij was vele jaren wedstrijdleider, verzorgde de ledenadministratie van de limburgse handbalbond en kontroleerde iedere week de wedstrijdformulieren die door de klubs werden ingezonden. Een werkje waar menig avondje aan werd besteed.
Voeg daarbij nog zijn hulp aan de aktie om de verkenners van Berg aan een eigen verkennersgebouw te helpen, zijn lidmaatschap van de VVV Berg, het bestuurslidmaatschap van het Bejaardenkomitee en het feit dat hij tot z'n zeventigste konsul is geweest van de KNVB voor Berg en Vilt, dan hebt u een indruk van het drukke leven van Hubert van Weers. De gouden medalje van Oranje-Nassau die hij in 1966 bij zijn 40-jarig dienstjubileum ontving, komt hem ook meer dan wie ook toe.

Na deze opsomming van allerhande aktiviteiten van de gouden bruidegom, valt het verhaal van zijn echtgenote op door bescheidenheid en soberheid. “Ik heb altijd hard gewerkt. Zes kinderen groot gebracht en in de zomerdag van ‘s morgens vroeg tot 's avonds laat in onze Bazar gestaan, waar ik de gasten hielp. Daar bleef niet veel tijd voor wat anders voor over,” zegt mevrouw van Weers. De zes kinderen komen volgende week vrijdag uit alle delen van het land allemaal naar het feest, dat in de Geulhemermolen wordt gevierd. Zij brengen dan 13 kleinkinderen mee, die in de loop der jaren het geslacht van Weers zijn komen versterken. Dat feest begint 's morgens om 11 uur in de parochiekerk van Berg en Terblijt met een dankmis. Receptie is er van 19 tot 20.30 uur in de Geulhemermolen.
53 jaar geleden, uiteraard op een kermisdag in Berg en Terblijt zoals dat vroeger meestal het geval was, hebben Hubert van Weers en “Toeti” Bergsteyn elkaar leren kennen. Het was liefde op het eerste gezicht, een liefde die al die tijd heeft standgehouden . Ook nu nog. Samen zorgen ze voor hun tweepersoonshuishouden in het witte huis aan de Geul, pal tegen de bergwand gebouwd. Samen zorgen ze ook, dat het hun gasten aan niets ontbreekt, zoals uw Reporter tijdens het gesprekje mocht ondervinden. Tegen de viering van hun gouden trouwdag zien ze wel een beetje op. „Waarom al die drukte, Dat  hoeft van ons niet”, zegt mevrouw van Weers. Maar ze verheugen zich toch al op, dat op die 20ste oktober weer eens iedereen bij elkaar komt. Al hun familie, hun vrienden, bekenden en de vele mensen waarmee zij in hun erg druk, arbeidszaam welbesteed leven goede kontakten hebben gelegd.

Ik vrees dat zelfs de Geulhemermolen op deze gouden feestdag te klein zal blijken.

 Limburgs Dagblad 1978

                
Terug naar Artikelen. Ga naar Hubert van Weers